Pokrycie z blachy może dobrze współpracować z dachem domu energooszczędnego, ale samo nie zapewnia izolacyjności. O stratach ciepła decydują warstwy przegrody, ich ciągłość i szczelność. Płyty PIR pomagają uzyskać duży opór cieplny przy mniejszej grubości. Trzeba przy tym rozwiązać mostki, wilgoć i połączenia. Niska masa pokrycia jest zaletą konstrukcyjną, a nie dowodem na małe zużycie energii. Blachodachówka lub trapez osłaniają dach przed opadami i tworzą jego zewnętrzną powierzchnię. Stal dobrze przewodzi ciepło, dlatego cienki arkusz nie jest warstwą termoizolacyjną. W typowym rozwiązaniu izolacja znajduje się niżej. Jej położenie i grubość muszą wynikać z projektu całej przegrody, a nie z deklaracji dotyczącej koloru lub profilu blachy.

Ochrona blaszanego dachu przed korozją zależy przede wszystkim od tego, czy dobrana powłoka odpowiada rzeczywistym warunkom panującym wokół budynku i pod pokryciem. Warto sprawdzić przeznaczenie powłoki, sposób zabezpieczenia krawędzi i mocowań oraz drożność odpływu wody, zamiast opierać się wyłącznie na grubości kolorowej warstwy czy długości gwarancji. Ryzyko zwiększają wilgoć, zanieczyszczenia i zalegające opiłki. Regularna kontrola detali i szybka naprawa drobnych uszkodzeń metodą dopuszczoną dla danej powierzchni pozwalają uchwycić problem na wczesnym etapie.

Dach z blachy nie musi oznaczać uciążliwego hałasu w domu. O tym, co słychać na poddaszu, decyduje cały układ warstw oraz jakość montażu. Powłoka tłumiąca pod arkuszem może pomóc, ale jej wynik z badania nie jest obietnicą takiego samego efektu w każdym pokoju. Najpierw trzeba ustalić źródło dźwięku. Dopiero wtedy można wybrać sensowne rozwiązanie i porównać jego parametry. Uderzenia kropel pobudzają cienką blachę do drgań. Ich część może przenosić się przez podkonstrukcję do wnętrza. Inny charakter ma hałas wywołany przez wiatr, który porusza źle zamocowanym elementem. Stukanie w jednym miejscu nie powinno być od razu przypisywane wszystkim blaszanym dachom.