Jak odczytać nasiąkliwość WL(T) w dokumentacji styropianu?

Dlatego można porównywać na tej podstawie wyroby o odpowiednio opisanych deklaracjach. Nie wolno jednak mieszać wyników różnych metod. Wartość podana w kg/m² dla częściowego zanurzenia opisuje inne warunki niż procent objętościowy po zanurzeniu całkowitym.

Izolacja przy gruncie może mieć kontakt z wilgocią i wodą w zakresie zależnym od budowy przegrody. Zawilgocenie wpływa na warunki cieplne materiału. Dlatego wybór samej najniższej lambdy deklarowanej nie wyczerpuje oceny. Ważne są również nasiąkliwość, właściwości mechaniczne i opis zastosowania płyty w dokumentacji technicznej.

Trzeba rozpoznać poziom wody, rodzaj gruntu i sposób odprowadzenia opadów. Okresowe zwilżenie różni się od stałego zanurzenia lub parcia hydrostatycznego. Dopuszczenie do jednej sytuacji nie oznacza automatycznie przydatności w drugiej. Producent może ograniczać zakres pracy wyrobu. Te warunki należy sprawdzić niezależnie od korzystnej wartości WL(T).

Nie. Jest wynikiem określonego badania materiału. Rzeczywista zawartość wody zależy od ekspozycji, układu warstw i możliwości wysychania. Nie można zakładać, że płyta w każdym fundamencie osiągnie dokładnie wartość z oznaczenia. Nie można też uznać, że niższy poziom gwarantuje całkowity brak zawilgocenia przez cały okres użytkowania.

Podobnie WL(T)3,5 nie oznacza, że lambda pogorszy się zawsze o 3,5%. Zależność między wilgocią a przewodzeniem ciepła wymaga odpowiedniej metody i danych. W projektowaniu stosuje się wartości cieplne odpowiadające warunkom pracy. Proste dodanie procentu nasiąkliwości do lambdy jest błędem. Dwa różne parametry nie stają się wymienne tylko dlatego, że oba wpływają na wybór płyty.

Płyty i ich styki nie tworzą automatycznie szczelnej bariery dla wody. Nawet materiał o ograniczonej nasiąkliwości nie uszczelnia przejść instalacyjnych, pęknięć muru ani połączenia ściany z ławą. Ochronę budynku zapewnia właściwie zaprojektowana warstwa przeciwwilgociowa lub przeciwwodna. EPS ma przede wszystkim pełnić funkcję izolacji cieplnej.

Hydroizolacja musi być ciągła i odpowiednio zabezpieczona. Podczas mocowania płyt nie należy przypadkowo jej przebijać. Klej powinien być zgodny z obiema warstwami. Zasypywanie wykopu nie może powodować uszkodzeń powłoki i ocieplenia. Dobra deklaracja WL(T) nie kompensuje ostrego kamienia, nieszczelnego przejścia ani wody stale kierowanej z rynny przy fundament.

Odczytaj lambdę, grubość i poziom CS(10), a także wymagane dane dotyczące zachowania długotrwałego. Parcie gruntu i inne obciążenia zależą od konkretnej sytuacji. Sam CS(10) nie jest dopuszczalnym naciskiem użytkowym. W niektórych zastosowaniach znaczenie mają również wyniki innych badań związanych z wodą, temperaturą i zmianami wymiarów.

Na etykiecie można spotkać także oznaczenia odnoszące się do pochłaniania wody przez dyfuzję. Nie należy utożsamiać ich z WL(T). Każdy symbol wymaga właściwego odczytania. Jeśli projekt wskazuje określoną cechę, a karta jej nie podaje, wyjaśnij brak przed zakupem. Podobny kolor, powierzchnia z rowkami lub krawędź na zakład nie zastępują wymaganej deklaracji.

Zestawiaj wyroby dopuszczone do podobnych warunków pracy. Porównaj komplet właściwości, grubość i zalecany sposób montażu. Sprawdź, czy dokumentacja ogranicza głębokość lub kontakt z wodą. W razie zamiany materiału projektant powinien ocenić zachowanie wymaganych parametrów. Różnica jednej liczby nie przesądza o poprawności całego rozwiązania.

Płyty EPS o ograniczonej nasiąkliwości oferują między innymi Yetico, Termo Organika, Styropmin i Knauf Therm. Wartość WL(T) trzeba odczytać dla konkretnej odmiany.

Zachowaj kartę wyrobu oraz dokumentację hydroizolacji. Podczas późniejszej oceny wilgoci potrzebne będą informacje o obu warstwach. Prawidłowe porównanie zaczyna się od rozpoznania warunków przy budynku. Dopiero wtedy można zdecydować, jakie wymagania wodne i mechaniczne powinno spełniać ocieplenie fundamentu.