WL(T) określa długotrwałą nasiąkliwość wodą przy całkowitym zanurzeniu w warunkach badania. Parametr jest ważny przy wyborze EPS do fundamentów i innych wilgotniejszych miejsc. Nie oznacza jednak wodoszczelności przegrody. Wyjaśniamy, jak czytać wartości procentowe i czego nie można wywnioskować z samego kodu. Oznaczenie wskazuje zadeklarowany poziom długotrwałej nasiąkliwości przy całkowitym zanurzeniu. Dla WL(T)3,5 wartość graniczna wynosi 3,5% objętości wody odniesionej do objętości próbki. Nie jest to procent masy suchej płyty. Warunki oraz czas określa metoda badania. W dokumentacji EPS spotyka się odniesienie do długotrwałego zanurzenia trwającego 28 dni. Niższy poziom WL(T) oznacza mniejsze dopuszczone pochłanianie wody w tym samym rodzaju badania.

Uc opisuje przenikanie ciepła przez przegrodę z uwzględnieniem odpowiednich korekt. Nie jest cechą pojedynczej płyty styropianowej. Parametrem materiału jest lambda, a warstwy o określonej grubości jej opór cieplny R. Wyjaśniamy te różnice na prostym przykładzie i pokazujemy, czego potrzeba do oceny całej ściany. Styropian ma określoną zdolność do przewodzenia ciepła. Opisuje ją współczynnik λ, podawany w W/(m·K). Sama lambda nie zawiera grubości izolacji. Płyty tego samego materiału o grubości 10 i 20 cm mogą mieć taką samą λD, lecz zapewnią różny opór cieplny. To pierwszy powód, dla którego nie można przypisać im jednej wartości Uc ściany.